Ukrycie rzeczy w domu daje poczucie kontroli. Problem polega na tym, że większość osób chowa wartościowe przedmioty według podobnego schematu. Wybiera miejsce blisko siebie, łatwe do zapamiętania i pozornie mało oczywiste. Dla właściciela to „moja skrytka”. Dla osoby, która wie, jak ludzie zwykle przechowują rzeczy, to często przewidywalny punkt sprawdzenia.
Najczęściej znajdowana jest gotówka. Jest mała, łatwa do zabrania i nie wymaga żadnego tłumaczenia ani wyceny. Ludzie chowają ją w kopertach, pudełkach, książkach, szufladach, między ubraniami, w dokumentach albo w kuchennych pojemnikach. Samo miejsce bywa inne, ale logika jest podobna: pieniądze mają być pod ręką, a jednocześnie poza widokiem. To właśnie ta wygoda powoduje, że gotówka ukryta w domu rzadko jest naprawdę bezpieczna.
Drugą grupą jest biżuteria. Pierścionki, łańcuszki, kolczyki, zegarki, monety i małe sztabki są łatwe do wyniesienia, a często mają dużą wartość w małej objętości. Zwykle są trzymane w sypialni, garderobie, łazience, kosmetyczce, szkatułce albo pudełku po zakupie. Poradniki prewencyjne policji wskazują biżuterię, zegarki, paszporty, karty, dane komputerowe i dokumenty identyfikacyjne jako rzeczy wysokiej wartości, które wymagają bezpieczniejszego przechowywania niż zwykłe domowe ukrycie.
Często znajdowane są też dokumenty. Paszport, akt notarialny, testament, pełnomocnictwo, umowa, certyfikat, polisa, dokumenty firmowe albo papiery spadkowe nie zawsze wyglądają jak łup, ale po utracie mogą stworzyć poważniejszy problem niż strata pieniędzy. Dokument może ujawnić majątek, adresy, dane osobowe, relacje rodzinne albo dostęp do innych aktywów. Tu ryzykiem nie jest tylko kradzież. Ryzykiem jest również wykorzystanie informacji.
Kolejna grupa to nośniki danych. Pendrive, dysk zewnętrzny, karta pamięci, stary telefon, laptop, kopia zapasowa albo notes z hasłami często są odkładane „na chwilę” w miejscu, które potem staje się stałą skrytką. Właściciel pamięta, że tam są, bo sam ich czasem potrzebuje. To wygodne, ale nie chroni ani przed kradzieżą, ani przed przypadkowym znalezieniem przez domownika, ekipę remontową, osobę sprzątającą czy kogoś, kto porządkuje mieszkanie po latach.
Bardzo często znajdowane są klucze. Dotyczy to kluczy do mieszkania, samochodu, garażu, działki, sejfu, magazynu, firmy albo innej nieruchomości. Klucze rzadko traktuje się jak przedmiot wartościowy, dopóki nie znikną. Tymczasem mogą dawać dostęp do rzeczy znacznie cenniejszych niż one same. Policja zwraca uwagę, że włamywacze mogą wybierać dom również dlatego, że zauważyli konkretny samochód, motocykl albo rower, a klucze prawdopodobnie znajdują się w środku.
Znajdowane bywają również małe sejfy i kasetki. Dla właściciela są zabezpieczeniem. Dla osoby szukającej wartościowych rzeczy mogą być sygnałem, że w środku jest coś cennego. Szczególnie ryzykowne są lekkie kasetki, małe sejfy stojące luzem, schowane w szafie albo w sypialni. Metropolitan Police zaleca ostrożne umiejscowienie sejfu, wskazuje sypialnię jako pierwsze miejsce sprawdzane przez włamywacza i przypomina, że sejf domowy powinien być solidnie przymocowany do ściany albo podłogi.
Często odnajdywane są rzeczy pamiątkowe, które właściciel ukrył nie ze względu na cenę rynkową, ale ze względu na emocje. Zdjęcia, listy, rodzinne dokumenty, odznaczenia, stare monety, zegarek po bliskiej osobie albo niewielka kolekcja mogą być dla właściciela bezcenne, ale w domu pozostają narażone na te same zdarzenia co gotówka czy biżuteria. Mogą zostać zabrane, uszkodzone, wyrzucone przy porządkach albo odnalezione przez osobę, która nie rozumie ich znaczenia.
W praktyce najłatwiej znajdują się rzeczy małe, cenne i schowane w miejscach związanych z codziennym użyciem. Sypialnia, garderoba, biurko, szuflady, pudełka, szafy i dokumenty to obszary, które wydają się prywatne, ale nie są trudne do przejrzenia. Ukrycie działa głównie wtedy, gdy nikt aktywnie nie szuka. Gdy ktoś szuka konkretnie pieniędzy, biżuterii, dokumentów albo kluczy, domowe skrytki szybko tracą swoją przewagę.
Dom nie przechowuje tajemnicy. Dom przechowuje nawyki.
Największym błędem jest mylenie ukrycia z zabezpieczeniem. Ukrycie ma sens przy rzeczach mało istotnych albo tymczasowo odłożonych. Przy gotówce, biżuterii, dokumentach, nośnikach danych, kluczach i pamiątkach rodzinnych trzeba patrzeć szerzej: co się stanie, gdy ktoś to znajdzie, wyniesie, sfotografuje, zniszczy albo gdy właściciel nagle nie będzie mógł powiedzieć, gdzie dana rzecz jest.
Dlatego przy przechowywaniu wartości w domu problemem rzadko jest samo miejsce. Problemem jest przekonanie, że miejsce wystarczy. Dla rzeczy, których utrata byłaby trudna do odtworzenia, samo schowanie w mieszkaniu zwykle daje mniej ochrony, niż się wydaje.