Najczęstszy błąd to ukrywanie rzeczy w miejscach przewidywalnych.
Większość osób myśli podobnie. Sypialnia, szafa, materac, sejf w oczywistym miejscu, szuflady, biurko. To są pierwsze miejsca, które są sprawdzane przy wejściu. Nie dlatego, że są najlepsze, tylko dlatego, że są najczęstsze.
Drugi błąd to koncentracja wszystkiego w jednym punkcie. Jeśli ktoś znajdzie jedno miejsce, znajduje wszystko. To skraca czas działania i zwiększa skuteczność.
Trzeci błąd to brak zmiany schematów. Jeśli coś zostało raz gdzieś schowane, często zostaje tam na stałe. To oznacza, że wystarczy jedno trafne przypuszczenie albo jedna informacja, żeby dotrzeć do właściwego miejsca.
Czwarty błąd to widoczne wskazówki. Opakowania po wartościowych przedmiotach, sejf widoczny w pomieszczeniu, sposób zachowania właściciela, nadmierna ostrożność przy jednym konkretnym miejscu. To wszystko może podpowiedzieć, gdzie warto szukać.
Piąty błąd to przekonanie, że „dobre ukrycie” wystarczy. Ukrycie działa tylko wtedy, gdy nikt nie wie, że ma czego szukać. Jeśli pojawia się informacja o wartości, ukrycie przestaje być wystarczającą barierą.
Szósty błąd to ignorowanie czasu. W przypadku kradzieży ukierunkowanej sprawca nie szuka wszystkiego. Szuka szybko i logicznie. Im bardziej przewidywalne miejsca, tym krótszy czas potrzebny na ich sprawdzenie.
Siódmy błąd to łączenie miejsca przechowywania z codziennym użytkowaniem. Rzeczy trzymane tam, gdzie często się sięga, są łatwiejsze do zauważenia i zapamiętania przez osoby trzecie.
W praktyce oznacza to jedno. Złodziej nie musi wiedzieć dokładnie, gdzie coś jest. Wystarczy, że wie, gdzie ludzie najczęściej to trzymają.
W sytuacji, gdy wartości nie są przechowywane w domu, tylko w miejscu wymagającym identyfikacji i przejścia procedur dostępu, cały ten mechanizm przestaje działać. Nie ma przestrzeni do przeszukania ani schematów do wykorzystania.
Najprostsze podsumowanie jest takie. Największym błędem nie jest brak zabezpieczeń, tylko przewidywalność.