Dostęp do wartości po kilku latach przechowywania zależy nie od samego faktu „posiadania skrytki”, ale od tego, czy w czasie trwania relacji między klientem a depozytariuszem nie zmieniły się warunki techniczne, organizacyjne i formalne. W praktyce można to opisać jako kilka warstw, które nakładają się na siebie w momencie próby wejścia po dłuższym czasie.
Pierwsza warstwa to tożsamość i autoryzacja. Po kilku latach nadal obowiązuje ten sam model weryfikacji: karta, PIN, biometryka lub ich kombinacja. Problem pojawia się wtedy, gdy zmienił się którykolwiek z tych elementów. Najczęściej dotyczy to zgubienia kart, zmiany telefonu, resetu danych dostępowych albo utraty dostępu do systemu, w którym były generowane kody. W takim przypadku dostęp nie jest automatyczny – uruchamiana jest procedura odtworzeniowa, która wymaga ponownej weryfikacji klienta.
Druga warstwa to aktualność danych klienta. W długim okresie instytucja może wymagać ponownej identyfikacji, szczególnie w ramach procedur AML. Nawet jeśli umowa trwa bez przerwy, przy próbie wejścia po latach może być konieczne potwierdzenie danych osobowych, aktualizacja dokumentów albo ponowne podpisanie oświadczeń. To nie jest zmiana prawa do skrytki, ale warunek dopuszczenia do jej użycia.
Trzecia warstwa to ciągłość umowy. W modelu długoterminowym umowa zazwyczaj odnawia się automatycznie albo jest przedłużana na kolejne okresy. Dostęp po kilku latach zależy od tego, czy nie doszło do przerwania umowy z powodu braku płatności, wypowiedzenia albo innych przesłanek regulaminowych. Jeżeli umowa wygasła i minął dodatkowy czas przewidziany na odbiór, sytuacja może przejść w tryb depozytu nieodebranego.
Czwarta warstwa to stan techniczny systemu. Po kilku latach mogą zmienić się urządzenia, terminale, systemy identyfikacji lub sposób autoryzacji. Klient może nadal mieć prawo dostępu, ale fizyczna metoda wejścia może wyglądać inaczej niż w momencie zawierania umowy. W takich sytuacjach instytucja musi zapewnić procedurę migracji dostępu.
Piąta warstwa to sytuacje wyjątkowe. Jeżeli doszło do awarii, modernizacji systemu, zmiany lokalizacji skarbca albo procedury awaryjnej, dostęp może wymagać dodatkowej identyfikacji i formalnego protokołu. W skrajnych przypadkach wejście odbywa się wyłącznie w obecności upoważnionego personelu i jest dokumentowane.
W praktyce więc dostęp po kilku latach nie jest „prosty jak na początku”, tylko bardziej proceduralny. Sama skrytka nadal istnieje, ale droga do niej częściej prowadzi przez dodatkową weryfikację niż przez standardowe użycie karty czy PIN-u. Im dłuższy okres przechowywania, tym większe znaczenie ma aktualność danych, ciągłość umowy i możliwość potwierdzenia tożsamości bez wątpliwości.