Brak zaufania do współlokatorów zmienia sposób myślenia o przechowywaniu rzeczy — nie chodzi już o wygodę, tylko o kontrolę dostępu i minimalizowanie ryzyka nieautoryzowanego kontaktu z przedmiotami.
Najmniej ryzykownym podejściem jest całkowite odseparowanie rzeczy o wartości od przestrzeni wspólnej. Oznacza to, że nie powinny one znajdować się w kuchni, salonie, wspólnych szafkach czy łazience, nawet jeśli wydają się „ukryte”. Przestrzeń współdzielona zawsze zwiększa prawdopodobieństwo przypadkowego lub celowego dostępu.
Najbezpieczniejszym rozwiązaniem w warunkach domowych jest prywatna, zamykana przestrzeń, do której tylko jedna osoba ma fizyczny dostęp — np. pokój zamykany na klucz, solidna szafa z kontrolą dostępu lub inne miejsce, które nie jest współużytkowane. Ważne jest, żeby nie była to przestrzeń „umowna”, tylko realnie separowana.
Jeśli nie ma możliwości posiadania prywatnego zamykanego miejsca, kolejnym poziomem jest przechowywanie rzeczy poza mieszkaniem. Może to być miejsce o kontrolowanym dostępie, gdzie dostęp nie zależy od obecności współlokatorów i gdzie obowiązują formalne procedury wejścia. Tego typu rozwiązania zmniejszają ryzyko wynikające z codziennej obecności innych osób.
Istotne jest też rozdzielenie kategorii rzeczy. Przedmioty codzienne mogą pozostawać w przestrzeni wspólnej, ale rzeczy o wartości finansowej, emocjonalnej lub dokumenty powinny być przeniesione do strefy w pełni kontrolowanej. Im mniej widoczności w codziennym otoczeniu, tym mniejsze ryzyko konfliktów i nieporozumień.
W praktyce kluczowe są trzy zasady: brak dostępu dla osób trzecich, brak widoczności oraz brak przewidywalności przechowywania. Jeśli którykolwiek z tych elementów nie jest spełniony, poziom ryzyka znacząco rośnie.
Dlatego przy braku zaufania najważniejsze nie jest samo „ukrycie rzeczy”, ale stworzenie warunków, w których dostęp do nich jest fizycznie i organizacyjnie kontrolowany wyłącznie przez jedną osobę.