Tak — w wielu sytuacjach ma to sens, ale zależy od realnego ryzyka i relacji z osobami pracującymi w domu.
Osoby sprzątające, opiekunki, hydraulicy, elektrycy czy inni pracownicy techniczni mają często legalny i uzasadniony dostęp do mieszkania, ale nie do wszystkich przestrzeni i rzeczy. W praktyce problemem nie jest sama obecność takich osób, tylko brak jasnych granic tego, co jest dostępne.
Jeśli w domu znajdują się przedmioty o dużej wartości — gotówka, biżuteria, dokumenty, nośniki danych, klucze, rzeczy sentymentalne — to zabezpieczenie ich przed przypadkowym dostępem zwykle ogranicza ryzyko nieporozumień. Nawet uczciwe osoby mogą znaleźć się w sytuacji, w której coś zostanie przypadkowo przesunięte, uszkodzone albo błędnie zinterpretowane jako „do wyrzucenia” czy „do uporządkowania”.
Warto też uwzględnić czynnik odpowiedzialności. W praktyce bardzo trudno jest później jednoznacznie ustalić, co dokładnie się wydarzyło, jeśli coś zginie lub zostanie uszkodzone w trakcie pracy w domu. To często prowadzi do napięć, nawet jeśli żadna ze stron nie miała złych intencji.
Z drugiej strony nadmierne zabezpieczanie wszystkiego może być niepraktyczne i budować niepotrzebną atmosferę podejrzliwości. Dlatego istotne jest rozdzielenie rzeczy „codziennych” od rzeczy wrażliwych. W wielu domach wystarcza prosta zasada: przestrzeń robocza jest dostępna, ale prywatne rzeczy są od niej fizycznie oddzielone.
W przypadku częstych wizyt pracowników lub stałej pomocy w domu, takie zabezpieczenie staje się bardziej uzasadnione, bo ryzyko nie wynika z intencji, tylko z powtarzalności kontaktu i naturalnych błędów.
W praktyce chodzi więc nie o brak zaufania, ale o ograniczenie sytuacji, w których dostęp do wartościowych rzeczy jest przypadkowy. Tam, gdzie można w prosty sposób odseparować te przedmioty, ryzyko konfliktów i nieporozumień zwykle spada.