Tak — w większości przypadków warto mieć przynajmniej część majątku zorganizowaną tak, żeby była dostępna poza systemem cyfrowym, ale nie jako zamiennik, tylko jako zabezpieczenie drugiej warstwy.
System cyfrowy daje szybkość i wygodę, ale jest zależny od infrastruktury: dostępu do kont, procedur weryfikacyjnych, działania banków, platform i pośredników. W praktyce oznacza to, że dostęp do własnych środków może zostać ograniczony nie tylko przez utratę danych, ale też przez blokady bezpieczeństwa, błędy systemowe albo zmiany regulaminów. To nie są sytuacje częste, ale gdy się zdarzają, dotyczą zwykle właśnie dostępu, a nie samej własności.
Fizyczny dostęp działa inaczej. Nie opiera się na logowaniu ani autoryzacji zdalnej. Wymaga obecności i spełnienia procedur, ale nie zależy od działania systemów IT. Dzięki temu zmniejsza ryzyko sytuacji, w której majątek istnieje, ale jest chwilowo niedostępny.
W praktyce nie chodzi o to, żeby przenieść wszystko poza system cyfrowy. To byłoby nieefektywne i mało elastyczne. Chodzi o rozdzielenie funkcji. Część majątku pozostaje w systemie cyfrowym, gdzie liczy się płynność i operacyjność, a część w formie fizycznej, gdzie liczy się odporność na zakłócenia.
Taki podział ma znaczenie szczególnie wtedy, gdy majątek pełni różne role. Inaczej traktuje się środki do bieżących działań, a inaczej zasoby, które mają być zabezpieczeniem na wypadek utraty dostępu do systemów lub ograniczeń administracyjnych.
Warto też uwzględnić aspekt praktyczny. Dostęp fizyczny jest wolniejszy i mniej wygodny, co w pewnym sensie działa jak naturalne ograniczenie decyzji impulsywnych. Z kolei system cyfrowy sprzyja szybkim operacjom, ale zwiększa zależność od technologii.
W efekcie najbardziej stabilne podejście polega nie na wyborze jednej formy, tylko na równoległym korzystaniu z obu. Fizyczny dostęp nie zastępuje systemu cyfrowego, ale zmniejsza ryzyko, że cały majątek staje się zależny od jednego rodzaju infrastruktury.