Co do zasady skrytka depozytowa nie wymaga ujawniania zawartości.
Umowa najmu skrytki opiera się na tym, że klient zachowuje pełną kontrolę nad tym, co wkłada do środka, a depozytariusz zapewnia wyłącznie infrastrukturę i bezpieczeństwo dostępu. Z tego wynika podstawowa zasada: operator nie ma prawa znać zawartości skrytki i nie prowadzi jej inwentaryzacji.
W praktyce oznacza to, że:
Nie ma obowiązku zgłaszania, co dokładnie jest przechowywane w skrytce, o ile są to przedmioty dopuszczone przez umowę i prawo. Klient nie musi sporządzać listy depozytu ani jej przekazywać operatorowi.
Wyjątkiem są sytuacje związane z procedurami zgodności, takimi jak AML lub kontrola ryzyka. W tych przypadkach operator może pytać o ogólny charakter wartości (np. czy są to dokumenty, biżuteria, gotówka), ale nie o szczegółową zawartość w sensie pełnego spisu.
Drugim wyjątkiem są sytuacje awaryjne lub prawne. Jeżeli dochodzi do otwarcia skrytki w trybie awaryjnym, egzekucyjnym lub na podstawie decyzji organów państwowych, wtedy zawartość może zostać ujawniona w zakresie niezbędnym do sporządzenia protokołu lub zabezpieczenia mienia.
W normalnym trybie użytkowania operator nie ma dostępu do skrytki i nie ma mechanizmu bieżącego monitorowania jej zawartości. Oznacza to, że prywatność depozytu jest elementem konstrukcyjnym takiej usługi, a nie tylko deklaracją.
W skrócie: ujawnienie zawartości nie jest standardowym wymogiem, ale może pojawić się w ograniczonych, ściśle określonych sytuacjach formalnych lub awaryjnych.