Tak — skrytka depozytowa może działać bez fizycznego klucza, ale zależy to od technologii zastosowanej w danym systemie.
W tradycyjnym modelu skrytek bankowych dostęp opiera się na fizycznym kluczu, często w systemie podwójnego klucza: jeden ma klient, drugi instytucja. To rozwiązanie jest proste, ale wymaga fizycznego nośnika i jego zabezpieczenia.
W nowocześniejszych systemach fizyczny klucz może być zastąpiony lub uzupełniony przez kontrolę elektroniczną. Dostęp odbywa się wtedy na podstawie karty, kodu PIN, identyfikacji biometrycznej albo kombinacji tych metod. Klucz fizyczny nie jest potrzebny do wejścia do strefy skrytek ani do otwarcia samego pojemnika.
W niektórych rozwiązaniach stosuje się systemy hybrydowe. Oznacza to, że fizyczny klucz nadal może istnieć jako dodatkowe zabezpieczenie samej skrytki, ale dostęp do pomieszczenia jest już w pełni elektroniczny i kontrolowany systemowo. Klucz fizyczny pełni wtedy rolę drugiej warstwy, a nie głównego mechanizmu dostępu.
Istnieją też systemy, w których skrytka otwierana jest wyłącznie elektronicznie, a wszystkie operacje są rejestrowane i autoryzowane w systemie. W takim modelu nie ma fizycznych kluczy ani u klienta, ani u operatora w tradycyjnym sensie — dostęp opiera się na procedurach i weryfikacji tożsamości.
Brak fizycznego klucza zmienia profil ryzyka. Z jednej strony eliminuje problem jego zgubienia lub skopiowania, z drugiej wprowadza zależność od systemów elektronicznych, takich jak kontrola dostępu, zasilanie i procedury awaryjne.
Dlatego w praktyce „brak klucza” nie oznacza braku zabezpieczenia, tylko przejście z mechanicznego modelu dostępu na model proceduralno-elektroniczny, w którym tożsamość użytkownika jest kluczowym elementem systemu, a nie fizyczny przedmiot.