Tak — ale tylko w określonym sensie.
Przechowywanie rzeczy poza miejscem życia może zwiększać kontrolę nad nimi, jeśli „kontrola” rozumiana jest jako uporządkowanie, ograniczenie dostępu i jasne zasady zarządzania. Natomiast nie zawsze zwiększa kontrolę w znaczeniu „łatwiejszego i szybszego użycia”.
W praktyce chodzi o rozdzielenie dwóch modeli kontroli: operacyjnej i strukturalnej.
Kontrola operacyjna to bieżący, natychmiastowy dostęp. Rzeczy są pod ręką, łatwo je użyć, przenieść, zmodyfikować. W tym modelu kontrola jest szybka, ale podatna na chaos — im więcej rzeczy w jednym miejscu, tym łatwiej o nieporządek, przypadkowe decyzje i utratę przejrzystości.
Kontrola strukturalna działa inaczej. Przeniesienie rzeczy poza miejsce życia wprowadza dystans fizyczny i organizacyjny. To wymusza planowanie dostępu, określenie zasad użycia i świadome zarządzanie. W efekcie rzeczy są mniej „impulsywne” w użyciu, ale bardziej uporządkowane jako część systemu.
W praktyce taki model często zwiększa dyscyplinę zarządzania majątkiem lub dokumentami. Rzeczy przechowywane poza domem rzadziej są używane przypadkowo, a częściej zgodnie z celem, dla którego zostały tam umieszczone. To ogranicza spontaniczne decyzje i pomaga utrzymać logiczny podział zasobów.
Jednocześnie pojawia się koszt w postaci mniejszej dostępności. Kontrola nie oznacza tu swobody działania, tylko większą formalizację dostępu. Jeśli system przechowywania jest dobrze zorganizowany, ten koszt jest przewidywalny. Jeśli nie — może prowadzić do utrudnień w sytuacjach nagłych.
Dlatego realny efekt jest mieszany. Przechowywanie poza miejscem życia zwiększa kontrolę nad strukturą i porządkiem rzeczy, ale zmniejsza kontrolę w sensie natychmiastowego użycia. Najlepiej działa wtedy, gdy dotyczy rzeczy, które nie wymagają codziennego dostępu, ale powinny być utrzymane w jasnym i stabilnym systemie.