Tak, bo oddziela informację o posiadaniu od codziennego otoczenia.
Przypadkowe ujawnienie rzadko wynika z jednej dużej sytuacji. Najczęściej to suma drobnych zdarzeń. Ktoś coś zobaczy, usłyszy fragment rozmowy, zauważy sposób przechowywania, obecność konkretnych przedmiotów. Każdy taki element sam w sobie jest nieistotny, ale razem mogą stworzyć pełny obraz.
Dom sprzyja takim sytuacjom, bo jest miejscem, w którym pojawiają się inni ludzie. Goście, fachowcy, znajomi. Do tego dochodzi codzienność, w której łatwo coś zostawić na widoku albo powiedzieć więcej, niż się planowało.
Rzeczy znajdujące się w domu są częścią tego środowiska. Nawet jeśli są dobrze ukryte, istnieje więcej momentów, w których mogą zostać zauważone albo powiązane z właścicielem.
Przeniesienie ich poza miejsce zamieszkania zmienia tę dynamikę. Informacja o ich posiadaniu przestaje być wsparta fizyczną obecnością w domu. Nawet jeśli ktoś coś wie, nie ma prostego sposobu, żeby to zweryfikować albo wykorzystać.
To ogranicza znaczenie przypadkowych sygnałów.
W przypadku skrytki bankowej lub prywatnego skarbca dostęp do depozytu jest oddzielony od codziennego życia i wymaga przejścia procedur identyfikacji, co utrudnia powiązanie informacji z konkretnym miejscem i momentem.
Najprostsze ujęcie jest takie. Im mniej Twoje rzeczy są obecne w codziennym otoczeniu, tym trudniej przypadkiem zdradzić, że je masz.