Tak — w pewnym zakresie można korzystać ze skrytki depozytowej w sposób anonimowy wobec osób trzecich, ale nie jest to anonimowość absolutna i zależy od tego, jak definiujemy „osoby trzecie”.
W praktyce trzeba rozróżnić trzy poziomy widoczności.
Pierwszy poziom to osoby postronne. Wobec nich skrytka może być całkowicie anonimowa w sensie funkcjonalnym — nie ma publicznego rejestru, nie widać zawartości, a sam fakt korzystania ze skrytki nie jest powszechnie dostępny. Dla otoczenia zewnętrznego to informacja prywatna.
Drugi poziom to operator skrytki. Instytucja prowadząca usługę zawsze posiada dane identyfikacyjne użytkownika zgodne z procedurami KYC/AML. Oznacza to, że wobec operatora anonimowość nie istnieje — dostęp jest przypisany do konkretnej osoby lub podmiotu.
Trzeci poziom to organy państwowe. W określonych sytuacjach (np. postępowanie sądowe, kontrola, egzekucja) dane mogą zostać ujawnione zgodnie z prawem. To również wyklucza pełną anonimowość systemową.
W praktyce oznacza to, że skrytka może zapewniać wysoki poziom prywatności wobec otoczenia społecznego i przypadkowych osób, ponieważ nie ma „widocznej” ekspozycji majątku. Jednocześnie nie jest to narzędzie anonimowe w sensie prawnym ani instytucjonalnym.
Istotne jest też to, że anonimowość w takich systemach nie polega na ukrywaniu tożsamości, tylko na ograniczeniu dostępu do informacji o przechowywanych wartościach i ich lokalizacji. To różnica między brakiem widoczności a brakiem identyfikacji.
W efekcie można powiedzieć, że skrytka zwiększa prywatność wobec osób trzecich, ale nie usuwa formalnej identyfikowalności użytkownika.