Tak — dostęp do skrytki depozytowej może być monitorowany, ale „monitorowanie w czasie rzeczywistym” ma w tym przypadku określony, ograniczony charakter i nie oznacza pełnej obserwacji zawartości ani stałego śledzenia użytkownika.
W praktyce monitorowanie dotyczy przede wszystkim zdarzeń dostępu, a nie samego użytkownika w sensie ciągłej kontroli.
Najczęściej rejestrowane są takie informacje jak: moment wejścia do strefy skrytek, potwierdzenie tożsamości, otwarcie skrytki, czas przebywania w pomieszczeniu oraz ewentualne operacje techniczne związane z dostępem. Te dane mogą być zapisywane automatycznie w systemach bezpieczeństwa i dostępne niemal natychmiast dla operatora.
W niektórych systemach stosuje się również monitoring wizyjny, który działa w czasie rzeczywistym, ale jego celem jest nadzór bezpieczeństwa obiektu, a nie analiza zawartości skrytki. Oznacza to, że rejestrowany jest fakt obecności i przebiegu wizyty, a nie to, co dokładnie znajduje się w skrytce.
Istotne ograniczenie polega na tym, że operator nie ma dostępu do zawartości skrytki i nie „widzi” jej w czasie rzeczywistym. System monitoruje jedynie dostęp do przestrzeni, a nie to, co dzieje się wewnątrz zamkniętej jednostki depozytowej.
W praktyce można więc mówić o monitorowaniu zdarzeń dostępu w czasie rzeczywistym, ale nie o ciągłym nadzorze nad samą zawartością lub intencjami użytkownika. Zakres tego monitoringu wynika z procedur bezpieczeństwa, przepisów oraz konstrukcji usługi, która opiera się na fizycznym oddzieleniu zawartości od systemu nadzoru.